Opublikowana w czerwcu 2005 roku strategia "i2010-Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia" wspiera otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową oraz akcentuje rolę ICT jako czynnika wspierającego integrację społeczną wykluczonych społecznie.

W dokumencie Komisja zaproponowała 3 priorytety europejskiej polityki w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów. Najważniejsze założenia to:
1.    ukończenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej wspierającej otwarty i konkurencyjny rynek wewnętrzny w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów;
2.    wzmocnienie innowacji i inwestycji w pracach badawczo rozwojowych nad ICT, mające na celu wspieranie wzrostu oraz tworzenie nowych i lepszych miejsc pracy;
3.    stworzenie integracyjnego europejskiego społeczeństwa informacyjnego, które przyczyni się do wzrostu i powstawania nowych miejsc pracy w sposób zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju, stawiając na pierwszym miejscu lepszy poziom usług publicznych i jakość życia. 

Najważniejszym dokumentem regulującym rozwój społeczeństwa informacyjnego w Polsce jest Strategia rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013. Rozwój społeczeństwa informacyjnego w Polsce został nakreślony w Planie Informatyzacji Państwa na rok 2006 (Dz.U.06.147.1064) i doprecyzowany w Planie Informatyzacji Państwa na lata 2007-2010 (Dz.U.07.61.414).

W Polsce istnieją także ustawy i rozporządzenia regulujące rynek usług telekomunikacyjnych.
1.    Ustawa o podpisie elektronicznym z dnia 18 września 2001 r. (Dz.U.01.130.1450)
2.    Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne z dnia 17 lutego 2005 (Dz.U.05.64.565)
3.    Ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach z dnia 14 lipca 1983 r. (Dz.U.06.97.673)
4.    Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U.00.98.1071)
5.    Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną z dnia 18 lipca 2002 r. (Dz. U. 2002 nr 144 poz. 1204)
6.    Ustawa o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U.01.112.1198)
7.    Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych z dnia 20 lipca 2007 r. (Dz.U.07.68.449)
8.    Ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U.02.101.926)
9.     Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2007r. w sprawie warunków udostępniania formularzy i wzorów dokumentów w postaci elektronicznej (Dz.U.2007.151.1078)
10.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz.U.05.212.1766)
11.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w formie elektronicznej (Dz.U.05.214.1781)
12.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 września 2005 r. w sprawie warunków organizacyjno - technicznych dostarczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (Dz. U.05.200.1651)
13.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 listopada 2006 r. w sprawie sporządzania i doręczania pism w formie dokumentów elektronicznych (Dz.U.06.227.1664)
14.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 października 2006r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z dokumentami elektronicznymi (Dz.U.06.206.1518)
15.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 października 2007 r. w sprawie niezbędnych elementów struktury dokumentów elektronicznych (Dz.U.07.206.1517)
16.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 listopada 2006r. w sprawie wymagań technicznych formatów zapisu i informatycznych nośników danych, na których utrwalono materiały archiwalne przekazywane do archiwów państwowych (Dz.U.06.206.1519)
17.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U.07.10.68)
18.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów powiatu (Dz.U.98.160.1074)
19.    Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz.U.99.112.1319)
20.    Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz.U.04.100.1024)
21.    Konwencja Nr 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (Dz.U.03.3.25)
22.    Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. WE L281 z 23 listopada 1995 r.)

W dniu 3 listopada 2009 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wraz z autopoprawkami. W dniu 8.01.2010 r. został przekazany do Prezydenta i Marszałka Senatu rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw.

Gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego i do jej zakresu należą wszystkie sprawy publiczne na poziomie lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do obowiązków gminy należy m.in.: zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej tworzonej przez mieszkańców gminy. Ustawowo przewidziano opracowanie narodowej strategii rozwoju regionalnego oraz strategii rozwoju województwa, co związane jest z faktem, że gmina jest zbyt małą jednostką, aby koniecznym było szczegółowe opracowanie. Gminy nie mają na dzień dzisiejszy obowiązku posiadania dokumentów określających rozwój społeczeństwa informacyjnego na swoim terenie, niemniej należy się spodziewać że sytuacja ta się zmieni w momencie kiedy wejdzie w życie ustawa o wspieraniu i rozwoju usług telekomunikacyjnych będąca przedmiotem prac komisji sejmowych.

Mimo braku obowiązku przygotowywania dokumentów strategicznych w zakresie społeczeństwa informacyjnego przez jednostki samorządu terytorialnego do kompetencji rad gminy należy jednak uchwalanie programów gospodarczych, które w krótkiej perspektywie czasowej powinny być uszczegółowieniem strategii rozwoju województwa. W niektórych dokumentach  określających wizję rozwoju gminy np. strategie czy plany rozwoju lokalnego znajdują się zapisy dotyczące stanu informatyzacji oraz kierunków rozwoju społeczeństwa  informacyjnego na obszarze gminy.

Istnieją jednak przykłady gmin np. Pruszków, Wołomin, które zdecydowały się na opracowanie dokumentu Lokalnej Agendy Cyfrowej wyznaczającej priorytety rozwoju gminy pod wpływem informatyzacji oraz minimalizacji wykluczenia cyfrowego. W ramach programu realizowanego przez Fundację Wspomagania Wsi e-Vita zostały opracowane strategie informatyzacji gmin biorących udział w projekcie pozwalając tym samym na programowanie rozwoju gminy pod wpływem technologii informacyjno – komunikacyjnych.

Lokalna Agenda Cyfrowa [LAC]  jest strategicznym planem na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego w gminach, miastach i regionach, a jej idea zrodziła się podczas konferencji EISCO  która odbyła się w Krakowie w 2005 r. Podczas Światowego Szczytu Miast i Samorządów w Bilbao (Hiszpania) w 2005 r.  przyjęto LAC, bazującą na Lokalnej Agendzie i2010 oraz zobowiązaniach do jej wdrożenia z uwzględnieniem specyfik lokalnych. Lokalna Agenda Cyfrowa ma służyć jako światowy instrument:

• walki z wykluczeniem cyfrowym,
•  wdrażania inicjatyw e-integracji,
•  nowych sposobów uczestnictwa (partycypacji) w podejmowaniu decyzji (tworzeniu polityk) na szczeblu lokalnym.

W kwietniu 2007 r., na konferencji EISCO w Hämeenlina (Finlandia) przyjęto manifest w sprawie lokalnej agendy cyfrowej, ustanawiający pięć obszarów cyfrowych i 28 celów będących priorytetami tworzenia agendy. Głównymi podmiotami i katalizatorami Lokalnej Agendy Cyfrowej są samorządy lokalne (gminy, powiaty, okręgi, prowincje, hrabstwa, itd.) oraz ich aktualni i potencjalni partnerzy zainteresowani dostarczaniem usług bazujących na ICT w obszarach, w których działają: inne administracje zapewniające usługi administracyjne i inne obywatelom i przedsiębiorstwom (np. izbom handlowym i lokalnym stowarzyszeniom przedsiębiorców, inspekcjom i dostawcom usług zdrowotnych, zdecentralizowanej administracji państwowej, straży pożarnej, lokalnym bankom i lokalnym firmom świadczącym podstawowe usługi użyteczności publicznej, organizacjom pozarządowym i wolontariatowi realizującym usługi socjalne, kulturalne i edukacyjne, lokalnym sieciom i organizacjom obywatelskim działającym w obszarze ochrony środowiska związanym z tym procesem, jak np. Agenda 21).

Należy jednak podkreślić, że wprawdzie lokalna agenda cyfrowa to przede wszystkim proces „u podstaw” obejmujący interesariuszy publicznych i prywatnych w lokalnym obszarze czy społeczności, ale trudno byłoby jej przetrwać i osiągnąć swe cele bez silnych relacji i zaangażowania administracji regionalnej i regionalnych /lokalnych agencji rozwoju. Charakter administracji regionalnych różni się w zależności od kraju UE, wszystkie one mają jednak dwie podstawowe funkcje:

• koordynowania zasobów i programów rozwoju w swoim regionie;
• zarządzania ważnymi funduszami i programami z różnych źródeł, w szczególności regionalnymi programami operacyjnymi w ramach unijnego programu funduszy strukturalnych.

Podczas ostatniej konferencji EISCO 2008 w Neapolu (Włochy) uzgodniono tzw. „mapę drogową” LAC, bazującą na  trzech głównych instrumentach:

•    Plan lokalnej agendy cyfrowej, który każdy samorząd lokalny (lub grupa samorządów lokalnych) poddaje dyskusji i zatwierdza przez swoje zwykłe organy decyzyjne, jako część swoich głównych działań. Plan powinien bazować w miarę możliwości na trzyletnim programie, który wyraźnie rozróżnia te działania, które są opracowywane i finansowane ze środków wewnętrznych i te, które wymagają partnerstwa i /lub wsparcia zewnętrznego;

•    Pakt lokalnego społeczeństwa informacyjnego, który każdy samorząd lokalny promuje na swoim obszarze i który jest adresowany konkretnie do lokalnych dostawców usług elektronicznych. Głównymi celami Paktu są: z jednej strony stworzenie jednego punktu dostępu w sieci do lokalnych usług elektronicznych (strategia „jednego okienka” (one-stop-shop), a z drugiej usamodzielnienie lokalnych dostawców technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) i treści poprzez stworzenie sieci współpracy, w szczególności jeśli chodzi o stworzenie infrastruktury szerokopasmowej i usług podstawowych dla rozwoju usług cyfrowych dla obywateli oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MSP).   

•    Forum z udziałem obywateli i lokalnych interesariuszy, z wykorzystaniem aplikacji Web 2.0, celem informowania, promowania i dyskutowania z nimi na temat priorytetów ustalonych w lokalnej agendzie cyfrowej i postępów w ich realizacji oraz celem stworzenia stałego instrumentu uzyskiwania informacji zwrotnych od obywateli na temat funkcjonowania lokalnych usług elektronicznych (e-partycypacja).

Więcej informacji o Lokalnej Agendzie Cyfrowej można znaleźć w publikacji „W stronę europejskiego modelu lokalnej agendy cyfrowej” zamieszczonej w Bibliotece e-Rozwoju.

Dokument „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia” powstał w połowie 2005 roku i jest dostępny w języku polskim Bibliotece e-Rozwoju w katalogu Publikacje w dziale Społeczeństwo informacyjne. Został opracowany w wyniku prac nad rewizją Strategii Lizbońskiej, przeprowadzoną w związku z niezrealizowaniem jej założeń przewidzianych na lata 2000-2005 i jako taki stanowi kolejny po eEurope2005 dokument strategiczny Unii Europejskiej w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego. Tzw. Raport Koka na temat realizacji zadań Strategii Lizbońskiej odnoszących się do rozwoju społeczeństwa informacyjnego wskazał na szereg problemów i barier w osiąganiu celów lizbońskich. Dlatego W lutym 2005 roku na szczycie Rady Europejskiej podjęto fundamentalne decyzje dotyczące „nowego początku” Strategii Lizbońskiej, które odnosiły się bezpośrednio do krytycznych ustaleń raportu Koka. Zasadnicza rewizja założeń strategii polegała na koncentracji działań państw członkowskich i instytucji europejskich na zapewnieniu warunków do wzrostu gospodarczego i poszerzania rynku pracy, m.in. poprzez wzrost i poprawę inwestycji w badania i rozwój; pobudzenie innowacji, wykorzystanie ICT oraz zrównoważone wykorzystanie zasobów, a także przyczynienie się do rozwoju silnej europejskiej bazy przemysłowej.

W konsekwencji tej zmiany w czerwcu 2005 roku Komisja Europejska przedstawiła nowe szczegółowe ramy strategiczne w ramach dokumentu „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia”, redefiniujące cele i zadania wyznaczone w dokumencie eEurope 2005 – an Information Society for All z maja 2002 roku. Podstawową diagnozę zdefiniowano w niej zgodnie z ustaleniami raportu Koka. Strategiczne ramy i2010 wpisują się w założenia wyznaczone w 2000 r. przez Strategię Lizbońską, która wśród pięciu obszarów działania wymienia dążenie do rozwoju gospodarki opartej na wiedzy – budowę społeczeństwa informacyjnego oraz zwiększenie nakładów na badania i rozwój. Stanowi on jednocześnie kontynuację pierwszego programu realizującego założenia Strategii Lizbońskiej – eEurope 2005. Dokument i2010 opracowany przez Komisję Europejską wyznacza trzy priorytety rozwoju społeczeństwa informacyjnego w krajach Unii Europejskiej do roku 2010:

• ukończenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej wspierającej otwarty i konkurencyjny rynek wewnętrzny w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów,
• wzmocnienie innowacji i inwestycji w badania nad ICT, mające na celu wspieranie wzrostu oraz tworzenie nowych i lepszych miejsc pracy,
• stworzenie integracyjnego europejskiego społeczeństwa informacyjnego, które przyczyni się do wzrostu gospodarczego i powstawania nowych miejsc pracy w sposób zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju, stawiając na pierwszym miejscu lepszy poziom usług publicznych i jakość życia.

Strategia i2010 - diagnozując zapotrzebowanie na innowacje w zakresie wykorzystania ICT dla rozwoju krajów członkowskich (organizacyjne, procesowe, technologiczne) zwróciła uwagę władz publicznych krajów członkowskich Unii Europejskiej na deficyt innowacyjnego podejścia w działaniach na rzecz rozwoju. Pełną diagnozę zagadnienia przedstawiono w tzw. raporcie Aho.

W celu podniesienia poziomu wiedzy nauczycieli możliwa jest realizacja projektu z działania 9.4 PO KL -Wysoko wykwalifikowane kadry systemu oświaty. W ramach działania istnieje możliwość sfinansowania m.in.
•    Studiów podyplomowych, kursów kwalifikacyjnych i doskonalących dla nauczycieli w zakresie zgodnym z lokalną i regionalną polityką edukacyjną (w tym przygotowanie do nauczania drugiego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć).
•    Studiów podyplomowych, kursów i szkoleń oraz inne formy podwyższania kwalifikacji pracowników placówek kształcenia ustawicznego, praktycznego i doskonalenia zawodowego oraz instruktorów praktycznej nauki zawodu.
•    Studiów wyższych oraz kursów kwalifikacyjnych dla nauczycieli zainteresowanych podwyższeniem lub uzupełnieniem posiadanego wykształcenia.
•    Studiów podyplomowych i kursów doskonalących dla nauczycieli i pracowników administracji oświatowej w zakresie organizacji, zarządzania, finansowania oraz monitoringu działalności oświatowej.
•    Programy przekwalifikowania nauczycieli szkolnych w związku ze zmieniającą się sytuacją demograficzną (niż szkolny) w kierunku kształcenia ustawicznego (osób dorosłych).

Jeżeli punkty dostępu do Internetu zostały sfinansowane z środków Unii Europejskiej to gminy zobowiązane są zapewnić trwałość projektu [w zależności od źródła finansowania przez okres od 2 do 5 lat]. Możliwości sfinansowania personelu który miałby za zadanie opiekować się pracownią i pełnić rolę trenera daje realizacja projektu w oparciu o środki działania 9.5 PO KL - Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich. Jeżeli istnieje zapotrzebowanie na szkolenia komputerowe JST może złożyć wniosek, w ramach którego pokryje koszty trenera – pracownika pracowni i jednocześnie zapewni finansowanie umożliwiające przeprowadzenie szkoleń dla użytkowników pracowni.

Przeprowadzenie kursów językowych i szkoleń komputerowych jest możliwe z kilku działań w ramach PO KL , m.in. 9.5 PO KL Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich oraz 8.1.1 PO KL Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Należy wskazać, że przeprowadzenie odpowiedniej formy szkoleniowej powinno być uzasadnione analizą zapotrzebowania na szkolenie czy kurs.

W polskich i zagranicznych zasobach Internetu istnieje wiele kursów e-learningowych. Szkolenia dedykowane związane z rozwojem nowoczesnych technologii można odbyć na portalu http://www.akademiaparp.gov.pl. Bogatą ofertę studiów on-line można znaleźć na stronach http://www.studiaonline.info

Grupa Doradcza eEuropa, koordynowaną przez  Daniela Kaplana zaproponowała następującą definicję e-Integracji „e-Integracja odnosi się do efektywnego uczestnictwa jednostek i społeczności we wszystkich wymiarach społeczeństwa opartego na wiedzy i gospodarki poprzez dostęp do ICT [ang. Information and Communication Technologies, pl. Technologie informacyjno komunikacyjne], możliwy dzięki usunięciu barier oraz chęci i gotowości do czerpania korzyści społecznych z takiego dostępu. Oprócz tego, e-Integracja dotyczy stopnia, w jakim ICT przyczyniają się do wyrównania szans i promocji uczestnictwa w społeczeństwie na wszystkich szczeblach (np. relacji społecznych, pracy, kultury, uczestnictwa politycznego, itd.”. W podręczniku Instytutu Perspektywicznych Studiów Technologicznych znaczenie e-Integracji jest definiowane jako "wszelkie wysiłki sektora publicznego i prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego i społeczności technologicznej poświęcone rozwojowi i wykorzystaniu ICT w celu podjęcia kwestii wykluczenia społecznego w każdym aspekcie; stworzenia nowych możliwości dla integrującego równouprawnienia i rozwoju poprze z ICT, oraz zapobiegania powstawaniu nowych wykluczeń spowodowanych wprowadzeniem ICT.”

Źródło:

e-Inclusion: New Challenges and Policy Recommendations, D. Kaplan (red), 2005, s. 7  

http://ec.europa.eu/information_society/eeurope/2005/doc/all_about/kaplan_report_einclusion_final_version.pdf

e-Integracja: od wizji do działania, A. Bianchi, S. Barrios, M. Cabrera, R. Cachia, R. Compañó, N. Malanowski, Y. Punie, G. Turlea, D. Zinnbauer i C. Centeno, IPST, (polskie tłumaczenie) Tarnów 2007, s. 5. http://www.sirma.pl/c/portal/layout?p_l_id=PUB.1.471

Informacje o realizowanych projektach, które przyczyniają się do minimalizacji wykluczenia cyfrowego można czerpać ze stron Władzy Wdrażającej Programy Europejskie – działanie 8.3 PO IG: http://www.wwpe.gov.pl

Szczegółowe wymagania dotyczące budowy stron zawierają odpowiednie standardy i zalecenia Rekomendacje W3C WAI
•    WCAG - Web Content Accessibility Guidelines ( Wytyczne dotyczące dostępności treści internetowych).
•    ATAG - Authoring Tool Accessibility Guidelines (Wytyczne dotyczące dostępności narzędzi autorskich).
•    UAAG - User Agent Accessibility Guidelines (Wytyczne dotyczące dostępności klienta użytkownika).
oraz
•    PAS78 - specyfikacja opublikowana przez British Standards Institution.
•    UWEM - Unified Web Evaluation Methodology. Metodologia ewaluacji dostępności stron internetowych.

Wśród poszczególnych elementów należy wskazać m.in. możliwość powiększania czcionki, podpisywanie zdjęć itp.

W dobie rozwoju ICT do czynienia z marginalizacją określonych grup społecznych, można w tym przypadku mówić o wykluczeniu cyfrowym (ang. digital divide). Wykluczenie cyfrowe jest jednym z istotniejszych zagrożeń dla osób żyjących w społeczeństwie w którym umiejętność korzystania z nowych technologii odgrywa ważną rolę. „Należy je rozumieć dwojako. Po pierwsze, jako faktyczne (nie werbalne) wykluczenie polskiego społeczeństwa ze wspólnoty społeczeństw najbardziej rozwiniętych, tworzących globalne społeczeństwo informacyjne. Po drugie, jako podział polskiego społeczeństwa na dwie części – jedną uczestniczącą w globalnym społeczeństwie informacyjnym, a drugą wykluczoną z niego”. Wykluczenie cyfrowe należy pojmować jako „podział na tych, którzy mają dostęp do technologii informacyjnej i komunikacyjnej i potrafią z nich korzystać, i tych, którzy tego dostępu nie mają bądź nie potrafią z niego korzystać". Dominik Batorski wskazuje na zagadnienia odnoszące się do nierówności cyfrowych poruszane przez Paula DiMaggio i Eszter Hargittai „Po pierwsze, ważne są środki techniczne z jakich można korzystać – fakt posiadania dostępu, jakość wykorzystywanego sprzętu, oprogramowania, a także szybkość połączenia z siecią. Po drugie, ważnym wymiarem jest autonomia użycia – to czy użytkownik ma swobodę wykorzystywania Internetu – na przykład brak ograniczeń czasowych. W tym wypadku istotne jest także miejsce dostępu, a także ilość osób w tym miejscu korzystających. Trzecim wymiarem jest sposób wykorzystania Internetu – szczególnie istotna jest zdolność umiejętnego i efektywnego wykorzystania komputera i Internetu. W dalszej kolejności ważne jest wsparcie społeczne – dostępność innych osób, do których można się zwrócić o pomoc lub radę, a także ilość osób zachęcających jednostkę do korzystania z sieci. Nie należy też zapominać o znaczeniu umiejętności obsługi Internetu, najczęściej są one zdobywane w sposób nieformalny. Istotne są zarówno kompetencje techniczne, jak i kulturowe pozwalające na efektywne wykorzystywania Internetu. Należy zwrócić uwagę na przykład na umiejętności: sprawnego wyszukiwania informacji, oceny jej przydatności, przetworzenia i wykorzystania jej zgodnie z potrzebami, a także inne zdolności pozwalające czerpać większe korzyści z korzystania z Internetu.”  Poza wykluczeniem cyfrowym, czyli podziałem na tych którzy mają i nie mają dostępu do nowych technologii, mówi się również o cyfrowym podziale drugiego rzędu, którym Eszter Hargittai  nazywa zróżnicowanie umiejętności korzystania z komputerów i Internetu. Cyfrowy podział drugiego rodzaju  określa jako różnice w poziomie posiadanej wiedzy odnoszącej się do korzystania Internetu. „Cyfrowego podziału  nie da się bowiem zredukować do kwestii technologicznych. Kompetencje kulturowe (czyli określona wiedza)stanowią zasadniczy element „digital divide”. Potwierdzają to nieudane próby redukcji cyfrowego podziału, w trakcie których zajmowano się tylko kwestiami technologicznymi (zapewnianiem dostępu do Internetu), pomijając zupełnie kwestię potrzebnych do tego umiejętności.”  Omawiając kwestie wykluczenie cyfrowego warto skupić się nie tylko na zapewnieniu dostępu do komputerów i Internetu osobom zagrożonym wykluczeniem cyfrowym, ale również na umiejętnościach, wiedzy i kompetencjach niezbędnych dla efektywnego korzystaniu z nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych. Wykluczenie cyfrowe, zarówno pierwszego jak i drugiego rzędu, ma istotny wpływ zarówno na społeczeństwo jak i na życie poszczególnych osób. I choć nie jest to podział generujący najważniejsze obecnie podziały społeczne, to nie można powiedzieć, że nie jest podziałem istotnym. „Jeśli jednak uznamy, że mamy do czynienia z nowym rodzajem stratyfikacji społecznej, to wtedy musimy uznać, że podział na podłączonych i niepodłączonych jest równie istotny jak podział klasowy społeczeństw Zachodu w XIX wielu albo system stanowy w średniowieczu.”  Karol Marks dzielił społeczeństwo kapitalistyczne na burżuazję i proletariat, podobnie Umberto Eco wskazuje nowa formę stratyfikacji społecznej, powstającej w społeczeństwie informacyjnym. „Według najbardziej pesymistycznych przewidywań ukształtuje się społeczeństwo podzielone na trzy klasy: na najniższym poziomie klasa proletariuszy nie mających dostępu do komputerów (a tym samym do książek) i uzależnionych całkowicie od przekazu audiowizualnego, czyli telewizji; na poziomie średnim drobnomieszczaństwo, które umie korzystać z komputera biernie (typowym przykładem jest urzędnik linii lotniczych sprawdzając na komputerze rozkład lotów i listy rezerwacji); wreszcie „nomenklatura” (w sowieckim znaczeniu), kto wie, jak wykorzystać komputer do wykorzystywania analiz, jak funkcjonują programy, jak odróżnić informacje wartościowe od takich, co niczego nie wnoszą” . Koncepcja Eco wskazuje, ze podziały klasowe mogą się jeszcze bardziej pogłębiać. Granicą, którą będzie wpływała na stratyfikację społeczną będzie opierała się na wiedzy oraz umiejętnościach obsługi nowoczesnych technologii informacyjnych. Zmodyfikowana koncepcję stratyfikacji przedstawia Ryszard Tadeusiewicz , który wyróżnia proletariat, cogitariat oraz digitariat. Proletariat jest pozbawiony dostępu do komputera i Internetu oraz jest wykluczony z pełnoprawnego udziału w społeczeństwie. Cogitariat tworzą jednostki, które, posiadają dostęp do komputera oraz Internetu, ale korzystają z niego w sposób bierny. Najwyższą w piramidzie stratyfikacji zaproponowanej przez Tadeusiewicza znajduje się digitariat, czyli jednostki, które mają dostęp do nowoczesnych technologii informacyjnych, ale także kreują informację, przetwarzają dane w cyberprzestrzeni. „Problem nierówności jest istotny, ponieważ znaczenie Internetu cały czas rośnie i szanse życiowe jednostek w coraz większym stopniu zależą od możliwości, a także umiejętności wykorzystania sieci. Osobom potrafiącym korzystać z Internetu łatwiej jest zdobyć pracę, gdyż z jednej strony mogą one same znaleźć zamieszczone w nim oferty, a z drugiej – pracodawcy często poszukują nowych pracowników tylko i wyłącznie przez sieć”.

Źródła:

  W.Cellary (red.), Polska w drodze do globalnego społeczeństwa informacyjnego. Raport UNDP o rozwoju społecznym, Warszawa, 2002  http://www.kti.ae.poznan.pl/specials/nhdr2002/ z dnia 20.11.2008 r.
  A. Szewczyk, Oblicza ubóstwa w społeczeństwie informacyjnym, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 151
  D. Batorski, Internet a nierówności społeczne, [w:] Studia Socjologiczne 2 (177) 2005,s.114
  D. Batorski, K. Olechnicki , Wprowadzenie do socjologii Internetu, [w:] Studia Socjologiczne, 3(186)/2007,s.11
  K. Pietrowicz, Nowa stratyfikacja społeczna? Digital Divide a Polska, [w:] L. H. Haber (red.), Społeczeństwo informacyjne. Wizja czy rzeczywistość?, tom II, Uczelniane Wydawnictwa Naukowo-Dydaktyczne AGH, Kraków, 2004, s. 257
  K.Pietrowicz, Nowa stratyfikacja społeczna? Digital Divide a Polska, [w:] L. H. Haber (red.), Społeczeństwo informacyjne. Wizja czy rzeczywistość?, tom II, Uczelniane Wydawnictwa Naukowo-Dydaktyczne AGH, Kraków, 2004, s. 256
  U. Eco Nowe środki masowego przekazu a przyszłość książki, [w:] M. Hopfinger (red) Nowe media w komunikacji społecznej XX wieku. Oficyna naukowa, Warszawa 2002, s. 539-540
  R. Tadeusiewicz, Społeczność Internetu,  AOW EXIT, Warszawa 2002, s. 285
  D. Batorski , Internet w Polsce. Niektóre społeczne aspekty korzystanie z nowych mediów, Studia Medioznawcze 3(22)/2005, s.48

Europejski model e-Zdrowia w swoim podstawowym zakresie dotyczącym opieki zdrowotnej obejmuje:

1. Szpitale, a w nich takie elementy jak:
   • Planowanie, – czyli rejestracja i przydział (rezerwacja) terminu dla pacjentów, oraz zarządzanie zasobami ludzkimi
   • Logistyka – w odniesieniu do produktów, sprzętu czy łóżek.
   • Systemy zarządzania informacją – głównie w oparciu o rozwiązania informatyczne. Tak zwana część biała (moduły ruch chorych, apteka, laboratorium, radiologia, odział czy apteczki oddziałowe)
   • Systemy zarządzania szpitalem - tak zwana część szara (zazwyczaj informatyczne moduły F-K, kadry-płace, itp.)
2. Usługi sieciowe jak:
   • Powiązanie systemów szpitalnych z innymi takimi systemami w innych jednostkach. 
   • Telemedycyna, telekonsultacje
3. Podstawową opiekę zdrowotną w zakresie:
   • Używania nowej technologii przez np. lekarzy domowych, farmaceutyków, czy stomatologów w zarządzaniu pacjentami oraz powiększaniu zasobu EHR.
4. Opiekę domową:
   • Dostarczanie profesjonalnej opieki zdrowotnej wprost do domu pacjenta z wykorzystaniem najnowszych technologii np. medyczne portale internetowe.

Zasady związane z doradztwem w projekcie SIRMAplus pozwalają na świadczenie usług doradczych w formie wizyt u zainteresowanych podmiotów a także w formie doradztwa on-line. Przedstawiciele zespołu projektowego mogą skonsultować dokument przygotowany przez samorząd, doradzić i zasugerować ewentualne zmiany które należałoby w dokumencie wprowadzić biorąc pod uwagę uwarunkowania konkursu w jakim składany będzie wniosek projektowy. Konsultacje prowadzone mogą być w sposób indywidualny jak również podczas spotkań organizowanych przez podmiot/podmioty przygotowujące dokumentację projektową.

Informację o dobrych doświadczeniach projektowych europejskich jak i krajowych można znaleźć w Internecie pod następującymi adresami:

• Portal eIntegracji http://www.e-inclusionawards.eu  
• Portal eGovernment for Development  http://www.egov4dev.org
• Europejski Portal Dobrych Praktyk  http://www.epractice.eu  
• Portal Dobrych Praktyk eLearning i-AFIEL http://www.iafiel.gva.es
• Development Gateway http://aida.developmentgateway.org
• Portal projektu IRIS http://www.iris-europe.eu
• ERIS@ Regional Hub http://www.ianis.net  
• Best eEurope Practices Portal http://www.beep-eu.org
• Good eHealth Portal http://www.good-ehealth.org   

Portal Dobrych Praktyk ICT http://www.iicd.org

W Polsce kilka instytucji prowadzi badania dotyczące wykorzystania technologii informacyjno – komunikacyjnych. Wśród dostępnych opracowań należy wymienić

• Badania prowadzone przez Główny Urząd Statystyczny http://www.stat.gov.pl/gus/nauka_technika_PLK_HTML.htm
• Ogólnopolskie badanie Diagnoza Społeczna http://www.diagnoza.com
• Diagnoza Internetu  http://diagnozainternetu.org
• Mapa popytu Urzędu Komunikacji Elektronicznej http://www.mapa.uke.gov.pl

Usługi e-administracji zarówno w Polsce jak i w Europie nie cieszą się ogromnym zainteresowaniem wśród obywateli. Można jednak wskazać projekty kilka inicjatyw projektowych które przyczyniają się do ułatwienia kontaktu obywateli z JST. Wśród dobrych praktyk świadczenia e-usług przez JST można zaprezentować miasto Poznań. W celu usprawnienia możliwości realizacji usług przez petentów drogą elektroniczną wprowadzane są systemy umożliwiające umówienie się na wizytę w urzędzie. Przykładem takiego rozwiązania jest także – Internetowy System Rezerwacji Kolejek wdrożony w mieście Częstochowa.

Nigdzie w naszym kraju nie jest tak aby sprawy załatwiane przez Internet stanowiły „istotną” część spraw załatwianych w danym urzędzie. Jak wynika z doświadczeń europejskich tylko wybrana część e-usług publicznych oferowanych przez JST ma szansę spotkać się z dużym zainteresowaniem po stronie obywateli. Badania w tym zakresie, prowadzone od kilku lat pokazują że dużo większym zainteresowaniem cieszą się usługi pozwalające na elektroniczny kontakt z placówkami służby zdrowia [e-Zdrowie] niż usługi realizowane przez urzędy samorządowe [e-Administracja]. Konkludując nie ma szczególnych przesłanek aby zakładać że usługi e-Administracji w przyszłości będą stanowiły większość usług realizowanych przez jednostki administracji publicznej.

Wśród przykładów JST, które posiadają własne sieci dostępu do Internetu należy wskazać miasta Rzeszów a także mniejsze miejscowości jak Czudec czy Baranów Sandomierski (woj. podkarpackie). Świadczenie dostępu do Internetu przez JST nie powinno rzecz jasna w żaden sposób zaburzać rynku operatorów na terenie konkretnej gminy. Aby tak się nie działo zakres usługi (transfer Internetu, rodzaje możliwości korzystania z sieci) są odgórnie ograniczane. Rozwiązaniem jest ograniczenie prędkość łącza internetowego, jaką można uzyskać przy korzystaniu z hot-spota do 256 kbit/s dla przeglądania stron internetowych WWW, wysyłania i odbierania poczty oraz przy korzystaniu z komunikatorów. Ograniczenia w prędkości dotyczą ściągania dużych plików i połączeń P2P [ Pear to Pear]. Jednocześnie, ograniczenia nakładane przez JST jako operatora publicznej infrastruktury dostępu do Internetu mogą się wiązać z niemożnością korzystania z części zasobów dostępnych w sieci Internet. Przy tego typu ograniczeniach, operatorzy świadczą usługi o wyższych parametrach zapewniających większy komfort korzystania z sieci Internet niż ten oferowany przez JST.

Ze środków Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka [PO IG] mogą być realizowane ponadregionalne projekty inwestycyjne. Ponadto taka współpraca jest możliwa w szerszym kontekście tj. w ramach projektów międzynarodowych. W ramach działania 5.2.1 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki [PO KL] także istniej możliwość realizacji ponadregionalnych projektów ”miękkie”, których celem jest podnoszenie jakości oraz zwiększanie dostępności usług publicznych świadczonych przez urzędy administracji samorządowej lub też szkolenia ogólne i specjalistyczne (stacjonarne i na odległość) dla kadr urzędów administracji samorządowej. W takim przypadku wnioskodawcą może być zrzeszenie JST lub porozumienie JST a obszar realizacji projektu może wykraczać poza teren jednego województwa. Najbliższy nabór projektów w ramach działania 5.2.1 PO KL planowany jest na IV kw. 2010 r.

Szczegółowej odpowiedzi można udzielić w momencie kiedy określone zostanie konkretne źródło finansowania czy współfinansowania ww. projektu. Generalną zasadą jednak jest że koordynator projektu  ponosi odpowiedzialność za rozliczanie projektu, reprezentowanie konsorcjum w relacjach z instytucją odpowiedzialną za przeprowadzenie konkursów (Instytucją Pośredniczącą), oraz  odpowiedzialność za całokształt projektu. Obowiązki koordynatora i partnerów są ostatecznie zdefiniowane w umowie konsorcjum będącej załącznikiem do umowy o dofinansowanie projektu.

Co prawda gmina nie jest zobowiązana do realizacji projektu który nie otrzymał wsparcia z funduszy strukturalnych  i wniesienie wkładu własnego do projektu jest obowiązkiem wynikającym z umowy o dofinansowanie, jednakże planując w danym roku inwestycje które mają zostać przeprowadzone przy wsparciu funduszy europejskich należy zabezpieczyć w budżecie odpowiednie środki.

Należy przy tym pamiętać że ciężar inwestycji współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego jest na początku w całości ponoszony przez gminę, która dopiero po sporządzeniu wniosku o płatność otrzymuje refundację kosztów już poniesionych, w wysokości odpowiadającej procentowej wartości dofinansowania. Okres jaki upływa pomiędzy poniesieniem kosztów a zwrotem części wydatków jest trudny do określenia i zależy od przyjętych przez nas okresów rozliczeniowych, pomyłek we wnioskach o płatność oraz od procedur administracyjnych, itd. Wobec powyższego zalecamy aby lider projektu zabezpieczył środki równoważne wszystkim kosztom projektowym w danym roku.

Pracownicy JST nie są zobowiązani do posiadania dziedzinowej wiedzy w zakresie realizacji projektów społeczeństwa informacyjnego. Już od wielu lat w krajach europy powszechnym jest korzystanie z usług doradcy zewnętrznego który wspiera samorząd w realizacji ww. projektów. Środki na sfinansowanie działań doradczych mogą być uwzględnione w budżecie projektu planowanego do realizacji jak również mogą zostać wygospodarowane z budżetu gminy. Źródło finansowania zależy od modelu i przedmiotu współpracy i w zależności od tego czy mówimy o doradztwie przy realizacji konkretnego projektu czy o stałym wsparciu doradczym o charakterze strategicznym. Jeśli kwestia dotyczy  konkretnego projektu można zawiązać konsorcjum z doświadczonym partnerem, lub też zlecić wykonanie specjalistycznych prac zewnętrznej firmie, instytucji lub innemu podmiotowi posiadającemu niezbędne kwalifikacje.

Możliwości przesunięć środków budżetowych w ramach konkretnego projektu zależy od zasad jakie zostały ustalone w dokumentacji programu który jest źródłem finansowania projektu. Generalnie można założyć że w trakcie realizacji projektu możliwe jest dokonywanie przesunięć środków w ramach zadań i w pewnych sytuacjach pomiędzy zadaniami, natomiast wartości przyjętych wskaźników nie podlegają zmianie jako że ich osiągnięcie pozwala na realizację celów i osiągnięcia zakładanych we wniosku projektowym rezultatów.

Jeżeli koszt przygotowania dokumentacji przetargowej został uwzględniony w budżecie konkretnego projektu to jest on kwalifikowany. Jeżeli dokumentacja ta została sporządzona przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, to co do zasady, koszt ten może być również kwalifikowany, pod warunkiem jednak, że instytucja pośrednicząca nie ograniczyła okresu kwalifikowanego wydatku – o czym powinna poinformować w dokumentacji konkursowej.

Przy powstaniu oszczędności w budżecie projektowym można dokonywać przesunięć w ramach danego zadania. Jeżeli wielkość oszczędności nie wykracza powyżej 10 % kwoty alokowanej na zadanie, możliwe jest jej przesunięcie na inne zadanie – pod warunkiem, ze nie zwiększy ono jego budżetu o więcej niż 10 %. Każda większa zmiana tego typu wymaga sporządzenia aneksu do umowy. Szczegółowy opis warunków które należy zachować przy dokonywaniu tego typu przesunięć znajduje się w wytycznych PO KL – zasady finansowania PO KL, str. 45.

Zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 3 czerwca 2008 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych1, raporty takie należy sporządzić w przypadku prowadzenia przedsięwzięć  znajdujących się na szczegółowej liście w § 2 rozporządzenia do dyrektywy Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.

Wynagrodzenia osób prowadzących szkolenia realizowane w ramach projektu finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego nie powinny rażąco odbiegać od stawek rynkowych; ponieważ przeważnie są to osoby zatrudnione na zewnątrz i nie są zatrudnione w zakładzie pracy którego pracownicy są szkoleni, ewentualne przepisy dotyczące wysokości wynagrodzenia w tym zakładzie nie powinny  stanowić wyznacznika wysokości wynagrodzenia z tytułu realizacji szkolenia.

Jeżeli istnieje niebezpieczeństwo wyniknięcia opóźnień w projekcie, należy powiadomić o tym fakcie – w formie pisemnej, z prośbą o wniesienie zmiany w umowie o dofinansowanie projektu – Instytucję  Pośredniczącą. Dokonywanie przesunięć w wydatkowaniu środków również wymaga zmiany umowy o dofinansowanie w formie aneksu do tejże umowy.

Jeżeli wykonawca zadania nie wywiązuje się z zapisów umowy, stanowi to podstawę do jej wypowiedzenia i rozpisania nowego przetargu. Skutkować to będzie jednakże opóźnieniami w harmonogramie projektowym, co oznacza konieczność aneksowania umowy o dofinansowanie.

Jedną z podstawowych zasad wsparcia finansowego ze środków funduszy unijnych jest zakaz podwójnego finansowania tych samych zdań. Postępowanie takie jest również niezgodne z polskim prawem i jest powiązane z konsekwencjami karnymi. Możliwe jest natomiast finansowanie z różnych źródeł niezależnych projektów które stanowią komponenty tworzące jedną, większą całość, np. w wyniku prac wdrożeniowych prowadzonych w ramach programu Konkurencyjność i Innowacje przeprowadzone zostaną testy pilotażowe prototypu usługi elektronicznej, w wyniku wsparcia w ramach PO IG stworzona zostanie infrastruktura ICT będąca wdrożeniem rozwiązań pilotażowych, w wyniku realizacji kolejnego projektu – tym razem finansowanego z PO KL – odbiorcy tej usługi w wyniku szkoleń w których będą uczestniczyć, zapoznają się ze sposobami korzystania z niej.

PO KL jest jedynym znaczącym krajowym źródłem finansowania które pozwala na pokrycie 100 % kosztów ponoszonych w projekcie. Po podpisaniu umowy, jak doświadczenie pokazuje - w terminie 4 do 6 tygodni – instytucja pośrednicząca przesyła zaliczkę, po wydaniu i rozliczeniu 70 % pochodzących z niej środków wnioskodawca może sporządzić wniosek o kolejną zaliczkę. Sugeruje się konstrukcję harmonogramu wydatków gwarantującą zachowanie płynności finansowej, pomiędzy okresami rozliczeniowymi tzn. planowanie na etapie przygotowania projektu okresów mniejszego wydatkowania w tych okresów. Banki komercyjne, lub Bank Gospodarstwa Krajowego kredytują wnioskodawców planujących prowadzenie projektów inwestycyjnych częściowo finansowanych ze środków unijnych, jednakże dotyczy to jedynie wkładu własnego lub zabezpieczenia realizacji projektu. W przypadku międzynarodowych programów pozwalających na finansowanie projektów realizowanych przez organizacje pozarządowe, również istnieją możliwości finansowania 100 % kosztów, należy jednak mieć na uwadze fakt, iż opóźnienia w przekazywaniu płatności są często jeszcze dłuższe.  

Po wpisaniu projektu na listę indykatywną instytucja pośrednicząca sporządza pre-umowę na przygotowanie projektu z Indykatywnej Listy Projektów. Umieszczenie projektu na liście indykatywnej daje bardzo duże szanse na otrzymanie dofinansowania, jednakże gwarancję taką daje dopiero otrzymanie pozytywnej oceny sporządzonego później wniosku o dofinansowanie projektu.

Pomocą publiczną jest wsparcie udzielane przedsiębiorstwu, o ile jednocześnie spełnione są następujące warunki:

• jest przyznawane przez Państwo lub pochodzi ze środków państwowych
• udzielane jest na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku
• ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa albo produkcję określonych towarów),
• grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi UE.

Zasady współpracy pomiędzy operatorami oraz JST regulowane są zazwyczaj indywidualnymi umowami jakie są zawierane pomiędzy samorządem a operatorem Internetowym/telekomunikacyjnym i dotyczą zasad świadczenia usług przez operatora na rzecz JST. Możliwa jest też współpraca pozwalająca na realizację wspólnych przedsięwzięć których celem jest np. zapewnienie dostępu do Internetu przez JST i prywatnego przedsiębiorcę  - zasady takiej współpracy warunkują zasady określone w ustawie o partnerstwie publiczno-prywatnym z dnia 19 grudnia 2008 r. (Dz. U. z dnia 5 lutego 2009 r.)

Generalnie kwestie współpracy pomiędzy JST a operatorem należy rozpatrywać w kontekście konkretnych JST i uwarunkowań z jakimi mamy do czynienia w określonej lokalizacji. Rynek operatorów telekomunikacyjnych w ostatnich latach istotnie się zmienił w wyniku czego nawiązanie korzystnej dla obu stron współpracy, której przedmiotem jest świadczenie na rzecz JST usług dostępu do Internetu przez operatora stało się coraz bardziej powszechnym zjawiskiem. W Europie od jakiegoś czasu realizowane są projekty współpracy określane mianem „win to win”, co powoduje że każda ze współpracujących  stron czerpie korzyści z zawiązanego umownie partnerstwa. 

LGD posiadają status stowarzyszeń więc mogą aplikować także o środki z innych programów w których podmiotami uprawnionymi o ubieganie się o środki są organizacje pozarządowe. Takimi programami są np. PO KL czy PO IG.

Projekty, które realizowane są przez LGD powinny być zgodne z przyjętymi strategiami rozwoju lokalnego. Jeżeli w strategii LGD nie uwzględniono obszaru teleinformatyki, LGD nie ma zamkniętej drogi do aplikowania o środki. Jeżeli LGD uzna, że tematyka społeczeństwa informacyjnego (teleinformatyki) winna być uznana za priorytetową, a nie została uwzględniony w strategii można dokonać aktualizacji dokumentu. Proces aktualizacji strategii powinien być przyjmowany jako systemowy element zarządzania strategicznego obszarem na którym działa LGD, a nie jednorazową akcją. Strategia powinna być aktualizowana i korygowana pod wpływem istotnych zmian w otoczeniu wewnętrznym i zewnętrznym terenu na którym funkcjonuje LGD.

Każdy program operacyjny zawiera inne, indywidualne kryteria oceny projektów. Należy zaznajomić się z poszczególnymi programami oraz dokumentacją w której określane są m.in. kryteria formalne, merytoryczne, strategiczne dla danego programu itp. Szczególną uwagę należy zwrócić na dokumenty zawierające Szczegółowe Opisy Priorytetów Programów Operacyjnych umożliwiających finansowanie projektów społeczeństwa informacyjnego. Wśród głównych kryteriów należy wskazać zgodność z polityką horyzontalną na poziomie Unii Europejskiej jak również na poziomie krajowym. Należy też pamiętać o zasadach ogólnych które dotyczą realizacji projektów w oparciu o środki UE. Jedną z takich zasad jest zasada zachowania neutralności technologicznej podczas realizacji projektu która zakłada równe traktowanie przez instytucje sektora finansów publicznych  producentów którzy konkurują  z sobą w kwestiach technologicznych  i stworzenie warunków do ich uczciwej konkurencji.

Program Konkurencyjność i Innowacje (CIP - ICT PSP), jest to program który ma pomóc w szybszym wdrożeniu technologii informatycznych w gospodarce, w usługach publicznych (również na poziomie lokalnym) poprawić jakość życia oraz pobudzić innowacyjność poprzez zwiększenie zakresu stosowania i inwestowania w te technologie.

Istnieją 4 modele udziału w programie - to jaki model jest właściwy w danym temacie jest podawane w opisie tego tematu. Są to:

• Projekty pilotażowe (Typ A): Konsorcjum minimum 6 partnerów, UE dofinansuje do 50% kosztów, budżet projektów wynosi od 5 do 10 mln euro. Instrument dedykowany dla administracji rządowej,  obecność samorządów i niewielkich firm w konsorcjach projektów pilotażowych typu A jest rzadkością.

• Projekty pilotażowe (Typ B): UE dofinansuje do 50% kosztów, konsorcjum minimum 4 podmioty z 4 różnych krajów UE. Przeciętny poziom dofinansowania projektów: 2 do 3 mln euro.

• Sieci Tematyczne: UE dofinansuje do 100% kosztów, konsorcjum co najmniej 7 podmiotów, poziom dofinansowania zamyka się w przedziale 300 do 500 tys. euro.

• Sieci Najlepszych Praktyk: UE dofinansuje do 80 % faktycznie poniesionych kosztów, konsorcjum co najmniej 7 podmiotów, a przeciętny poziom dofinansowania wynosi od 3 do 5 mln euro.

Informacje na temat programu Konkurencyjność i Innowacje dostępne są na stronie internetowej
www.cip.gov.pl

Celem Programu jest nawiązywanie współpracy Jednostek Samorządu Terytorialnego oraz Małych i Średnich Firm której rezultatem będzie wdrożenie konkretnych rozwiązań technicznych lub systemowych przyczyniających się do budowy Europejskiego Społeczeństwa Informacyjnego. W Programie CIP - ICT PSP mogą w związku z tym uczestniczyć w pierwszej kolejności przedstawiciele europejskiego przemysłu z sektora ICT, innowacyjne Małe i Średnie Przedsiębiorstwa oraz podmioty lokalnej regionalnej i centralnej administracji publicznej. W Programie mogą uczestniczyć jednostki z siedzibą w krajach członkowskich UE oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), krajach stowarzyszonych, oraz w krajach Bałkanów Zachodnich.

Dofinansowanie naszych działań waha się od 50 % do 100 % (w przypadku "Sieci tematycznych"), a kwota wsparcia UE może wynieść nawet 5 mln €, należy jednak pamiętać że środki te muszą zostać podzielone pomiędzy wszystkich członków konsorcjum. Biorąc pod uwagę fakt, iż w praktyce konsorcja składają się często nawet z 10 i więcej partnerów, musimy liczyć się z tym że otrzymamy część dotacji która będzie proporcjonalna do naszego wkładu w prace projektowe.

W przypadku gdy VAT jest kosztem kwalifikowanym (udowodnimy że nie możemy go odzyskać) jest objęty dofinansowaniem w wysokości w jakiej dla danego typu projektu udzielono dofinansowania. Jeżeli chodzi o rozliczanie delegacji zagranicznych (istotna część kosztów szczególnie w przypadku projektów typu "Sieć tematyczna"), stosuje się metodę rozliczania kosztów jaka jest przyjęta w Państwa organizacji, tzn. jeżeli stosują Państwo diety ryczałtowe, w tym wypadku również je się stosuje. Proszę się trzymać stawek na nocleg i diety dla danego kraju.

„Osobomiesiąc” należy rozumieć jako czas pracy na pełny etat jednego pracownika w ciągu 1 miesiąca. Można je dzielić np. na 2 osoby, co umożliwi zatrudnienie przez 1 miesiąc 2 osób, lub 1 osoby przez 2 miesiące; osobomiesiące przelicza się zgodnie z zasadami panującymi w Państwa organizacji, jeżeli przez jeden miesiąc osoba pracuje 160 h, to jest to informacja wyjściowa do liczenia zaangażowania pracowników w projekcie. Proszę ewidencjonować pracę przy pomocy kart czasu pracy (np. zestawienie w Excelu z liczbą dni w miesiącu w których dany pracownik wykonywał pracę na rzecz projektu).

Ze względu na różne potrzeby poszczególnych grup docelowych (administracji publicznej, sektora przemysłu, MŚP) w programie wprowadzono podział na trzy rodzaje działań:
•    zwiększenie dostępności ICT oraz umiejętności ich wykorzystywania przez użytkowników, poprawa jakości, skuteczności i dostępności usług publicznych,
•    promowanie innowacji w procesach, usługach i produktach istniejących dzięki ICT, partnerstwa na rzecz przyśpieszenia innowacji oraz inwestycji w ICT,
•    ułatwienia dostępu do usług opartych na technologiach informacyjno-komunikacyjnych, poprawa warunków dla rozwoju zawartości cyfrowej oraz monitorowanie europejskiego społeczeństwa informacyjnego.

Konkursy w ramach programu są ogłaszane raz do roku, najbliższy zostanie ogłoszony w lutym 2011 r. a nabór będzie trwał 5 miesięcy. Wnioski składane są elektronicznie poprzez stronę internetową programu:

http://ec.europa.eu/information_society/activities/ict_psp/index_en.htm

W odróżnieniu od krajowych programów finansowanych z funduszy strukturalnych, wniosek wypełnia się i przesyła elektronicznie za pośrednictwem specjalnego generatora wniosków. Nie jest wymagane wysyłanie wniosku ani jakichkolwiek załączników (zaświadczeń, odpisów, wypisów itd.) w formie papierowej.

Szczegółowych informacji na temat programu ICT PSP udziela Stowarzyszenie „Miasta w Internecie” oraz Krajowy Punkt Kontaktowy programów badawczych UE. Zachęcamy do kontaktu:

Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych Unii Europejskiej
ul. Żwirki i Wigury 81,
02-091 Warszawa, tel.: 022 828 74 83 
Andrzej Galik, Aleksandra Ihnatowicz,
email: cip.ict@kpk.gov.pl

oraz

Stowarzyszenie „Miasta w Internecie"
ul. Prądnicka 4/15,
30-002 Kraków, tel.: 012 633 32 53  wew. 20

Polska Cyfrowa Równych Szans to oddolna inicjatywa, która ma na celu wspieranie działań na rzecz podnoszenia kompetencji cyfrowych dorosłych Polaków z pokolenia 50+ w ich lokalnych środowiskach. PCRS jest akcją Stowarzyszenia "Miasta w Internecie" wspartą przez grupę ogólnopolskich organizacji i koalicji - sygnatariuszy memoriału, opracowanego podczas 14 Konferencji "Miasta w Internecie". Projekt ten docelowo ma skupiać 2600 Latarników - lokalnych animatorów inicjatyw na rzecz edukacji cyfrowej. Jest nowym podejściem do problemu wykluczenia cyfrowego, który skupia się nie na umożliwianiu dostępu do Internetu, instruowania jak z niego korzystać lecz przede wszystkim na uświadomieniu korzyści wynikających z posiadania kompetencji cyfrowych i ich realnego wpływu na podniesienie jakości życia. Więcej informacji można uzyskać na stronach:

·         https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·         http://latarnik.mwi.pl/

·         http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Szkolenia będą odbywać się w formie stacjonarnej (bezpośredniej), a także za pomocą kursów e-lerningowych, które mają być stałym uzupełnieniem całego procesu szkolenia. Konkretne terminy i miejsca dla poszczególnych województw będą ustalane indywidualne i wcześniej zakomunikowane na stronie PCRS http://latarnik.mwi.pl/.

Latarnikiem Polski  Cyfrowej czyli liderem cyfrowych kompetencji może stać się prawie każdy. Nie chodzi bowiem o kierunkowe wykształcenie informatyczne, które nierzadko stwarza dystans ale o podstawowe kompetencje cyfrowe osób chętnych do działań, a przede wszystkim o świadomość ich potrzeb w codziennym życiu. Powinien jednak być osobą pełnoletnią, a także mieszkańcem gminy, na której terenie będzie prowadził swoje zajęcia, powinien także być człowiekiem kontaktowym oraz gotowym do podejmowania nowych wyzwań.
Więcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Osoba, która zadeklaruje chęć udziału w projekcie, zostanie przeszkolona przez co nabędzie kompetencje trenerskie niezbędne do prowadzenia zajęć mających na celu wprowadzenie w cyfrowy świat osób z generacji 50+. Działalność takiej osoby będzie polegała na aktywnym zaangażowaniu w edukację cyfrową osób po 50 roku życia w swoim regionie. Działania te obejmować będą organizację spotkań promocyjnych i motywujących do korzystania z Internetu, szkoleń i innych, dobranych pod kątem uwarunkowań lokalnych form podnoszenia kompetencji cyfrowych dorosłych. Aktywność latarników składać się będzie na ogólnopolski program działań podnoszenia kompetencji cyfrowych osób wykluczonych i pobudzania popytu na usługę szerokopasmowego dostępu do Internetu.
Więcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Każdy Latarnik Polski Cyfrowej zostanie wyposażony w kompetencje trenerskie niezbędne do prowadzenia zajęć praktycznych mających na celu wprowadzenie osób 50+ w  cyfrowy świat. Otrzyma również Certyfikat Trenera Kompetencji Cyfrowych. Latarnicy będą wspierani narzędziami edukacyjnymi oraz materiałami szkoleniowymi i promocyjnymi przez cały czas trwania projektu, zapewnione również będzie doradztwo ekspertów poprzez ogólnopolskie Centrum Kompetencji Cyfrowych. Działania Latarników realizowane będą z wykorzystaniem publicznych punktów dostępu do Internetu – w bibliotekach, remizach OSP, telecentrach, wioskach internetowych, świetlicach wiejskich i innych.
Więcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Aby włączyć się do grona „działaczy” na rzecz integracji cyfrowej Polaków 50+, czyli Latarników Polski Cyfrowej należy zgłosić się wypełniając krótki kwestionariusza dostępnego na stronie http://latarnik.mwi.pl/. Kwestionariusz zawierający podstawowe dane kandydata na Latarnika Polski Cyfrowej jest wyłącznie deklaracją chęci uczestnictwa w zbiorowym zadaniu jakim jest działanie na rzecz edukacji cyfrowej dorosłych Polaków.
Osoby zainteresowane uzyskaniem kompetencji Latarnika Polski Cyfrowej prosimy o kontakt z p. Michałem Golemo ze Stowarzyszenia „Miasta w Internecie” – koordynatorem pracy Latarników (+48 502 358 454)
Można również kontaktować się pod adresem mailowym pcrs@mwi.plWięcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Władze publiczne powinny pełnić rolę partnera w ramach działań podejmowanych przez Latarnika Polski Cyfrowej, który będzie korzystał w swoich działaniach z dotychczasowej infrastruktury (publicznych punktów dostępu do Internetu). Realizatorzy projektu tj. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji oraz Stowarzyszenie „Miasta w Internecie” chcąc zapewnić Latarnikom Polski Cyfrowej komfort działania i poparcie lokalnych władz, przygotowały list do decydentów samorządowych w całym kraju, zawierający rekomendację dot. udzielenia wsparcia Latarnikom. W czasie realizacji projektu, Stowarzyszenie zapewniać będzie stałe wsparcie Latarnikom i świadczyć będzie pomoc w zakresie współpracy Latarników z władzami samorządowymi. W trakcie prowadzenia działań będziemy zachęcać lokalne samorządy do aktywnego włączenia się w kampanię PCRS i do wspierania działań prowadzonych przez Latarników Polski Cyfrowej.

Więcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Aby włączyć się do grona „działaczy” na rzecz integracji cyfrowej Polaków 50+, czyli Latarników Polski Cyfrowej należy zgłosić się wypełniając krótki kwestionariusza dostępnego na stronie http://latarnik.mwi.pl/. Kwestionariusz zawierający podstawowe dane kandydata na Latarnika Polski Cyfrowej jest wyłącznie deklaracją chęci uczestnictwa w zbiorowym zadaniu jakim jest działanie na rzecz edukacji cyfrowej dorosłych Polaków.
Osoby zainteresowane uzyskaniem kompetencji Latarnika Polski Cyfrowej prosimy o kontakt z p. Michałem Golemo ze Stowarzyszenia „Miasta w Internecie” – koordynatorem pracy Latarników (+48 502 358 454)
Można również kontaktować się pod adresem mailowym pcrs@mwi.pl

Więcej informacji można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Zasadą aktywności Latarników Polski Cyfrowej są działania non – for – profit. Jednakże, organizatorzy przewidują wsparcie specjalnymi grantami około 200 najciekawszych lokalnych inicjatyw proponowanych przez Latarników. Przyznanie grantu nastąpi w ramach konkursu który zostanie ogłoszony w 3 kwartale 2012 roku. Oceniane będą autorskie inicjatywy lokalne na rzecz edukacji cyfrowe przedłożone przez Latarnika . Najlepsi i najbardziej aktywni Latarnicy będą także wyróżniani w formule pozakonkursowej , podczas konferencji zaplanowanych w projekcie.

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

Działalność Latarników ma nieco inny wymiar niż dotychczasowe kursy i szkolenia z obsługi komputera, które nierzadko nie odnosiły założonych celów. Chodzi przede wszystkim o zachęcenie i wzbudzenie motywacji do podjęcia działań na rzecz własnej edukacji cyfrowej, czyli pokazania osobom dorosłym dlaczego i do czego Internet jest może im być pomocny. Skuteczne w takim wypadku będzie przedstawienie konkretnych sfer życia, które mogą ulec polepszeniu, dzięki użyciu Internetu, np. zakupy – oszczędności, kontakt z dalszą lub bliską rodziną – zacieśnienie więzi, rozwijanie pasji i zainteresowań – aktywność na forach tematycznych, prezentowanie własnych poglądów lub konsultacje z innymi.
W projekcie tym nie chodzi bowiem o wtajemniczanie osób dorosłych w techniczne zawiłości funkcjonowania komputera i Internetu ale przede wszystkim przełamanie niechęci do korzystania z sieci oraz  praktyczne i zgodne z potrzebami wykorzystanie nawet na bardzo podstawowym poziomie.
Więcej informacji nt. działań latarniczych można uzyskać na stronach:

· https://www.facebook.com/polskacyfrowa

·  http://latarnik.mwi.pl/

·  http://mac.gov.pl/wiadomosci/poszukiwani-latarnicy-polski-cyfrowej/

W całej Polsce odbędzie się ok 180 wszystkich szkoleń, które będą rozplanowane w każdym województwie zgodnie z lokalizacją Latarników. Zakłada się, że szkolenia odbywać się będą w miastach wojewódzkich i kilku (ok. sześciu) miastach o lokalizacji dogodnej Latarnikom Polski Cyfrowej. Zarówno terminy, jak i miejsca szkoleń będą konsultowane telefonicznie z osobami zainteresowanymi.

Platforma szkoleniowa jest narzędziem e-learningowym dającym możliwość podnoszenia kwalifikacji z zakresu wykorzystywania narzędzi teleinformatycznych. Platforma zawiera osiem kursów, kształcących umiejętności posługiwania się zasobami Internetu i komputera. Główną zaletą takiego rozwiązania jest możliwość korzystania z kursów w dowolnym miejscu i czasie. Jedynym warunkiem jest posiadanie komputera z dostępem do Internetu.
Beneficjenci kursów zdobędą nowe umiejętności, bądź utrwalą już posiadane umiejętności z zakresu wykorzystywania technologii informatycznych. Kursy mają służyć osobom pracującym na stanowiskach wymagających szeroko pojętego korzystania z zasobów Internetu, dostępu do sieci, pobierania plików z odpowiednich stron www, obsługiwania poczty elektronicznej. Skorzystanie z kursów e-learningowych w ramach projektu SIRMAplus nie tylko umożliwi uzyskanie podstawowej wiedzy i umiejętności z zakresu ICT, może być również inspiracją dla korzystania z potencjału jaki drzemie w zasobach sieciowych. Kursy dostępne są w trakcie realizacji projektu tj. do 31 grudnia 2011 roku.

Z platformy e-lerningowej mogą korzystać jedynie osoby zakwalifikowane do projektu

SIRMA plus.

Warunkiem wzięcia udziału w kursach e-learningowych jest:

• wypełnienie, wydrukowanie i podpisanie w dwóch miejscach formularza zgłoszeniowego

• wypełnienie, wydrukowanie i podpisanie deklaracji udziału

dostarczenie oryginałów ww. dokumentów do biura projektu najlepiej zwykłym listem na adres:

Mazowieckie Stowarzyszenie Gmin na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego
ul. Żurawia 22, 00-515 Warszawa, [z dopiskiem SIRMA plus]

Kurs został podzielony na cztery moduły. W pierwszym module omówiono, jak nie dać się okraść, czyli o bezpieczeństwie transakcji internetowych. Następnie uczestnik kursu dowie  się skąd bierze się tyle niechcianych e-maili z reklamami oraz jak im zapobiegać. W module trzecim można zapoznać się z technikami, jakimi posługują się oszuści, aby wprowadzić złośliwe oprogramowanie na nasz system oraz oczywiście jak się przed tym obronić. Moduł czwarty poświęcony jest na omówienie zapory sieciowej, czyli tak zwanego firewalla – ostatniej linii obrony przed hakerem.

W związku z rezygnacją z kursów e-lerningowych projektu SIRMAplus nie są pobierane żadne opłaty. Należy jednak złożyć (lub przesłać podpisany dokument)  pisemną rezygnację w biurze projektu, znajdującego się pod adresem:
Mazowieckie Stowarzyszenie Gmin na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego
ul. Żurawia 22,
00-515 Warszawa;

W razie pytań lub wątpliwości prosimy o kontakt:

Platforma szkoleniowa: Filip Kowalski: f.kowalski@armsa.pl, tel. 22 566 47 65

Platforma szkoleniowa: Radosław Jakubowski: r.jakubowski@armsa.pl, tel. 22 566 47 70

Terminem partnerstwa publiczno – prywatnego określa się projekty inwestycyjno – eksploatacyjne, realizowane, w oparciu o umowę długoterminową, wspólnie – przez władze publiczne i podmioty sektora prywatnego (podmioty rynkowe), których celem jest

stworzenie niezbędnej infrastruktury rzeczowej, finansowej i organizacyjnej, umożliwiającej świadczenie usług publicznych. To co istotne w tej definicji to wspólnota działań sektora publicznego i prywatnego - tworzona po to by obaj partnerzy wspólnego działania mogli dobrze realizować cele, dla których istnieją: partner publiczny – ponosić odpowiedzialność polityczną za jakość, ilość i poziom świadczonych usług publicznych, motywacją jego działania jest cel publiczny, podstawą działania są bezwzględnie obowiązujące przepisy praw, partner prywatny – ponosi odpowiedzialność za proces gospodarczy służący świadczeniu usług publicznych, motywacją jego działania.

• PPP jest tańsze niż tradycyjna forma realizacji inwestycji – PPP pozwala osiągnąć oszczędności rzędu 15-17% w porównaniu z tradycyjnym modelem realizacji inwestycji,

• projekty PPP są realizowane szybciej i sprawniej niż w metodzie tradycyjnej, w której jedynie 30% inwestycji zostaje ukończonych zgodnie z ustanowionym harmonogramem, a 27% zgodnie z zaplanowanym budżetem,

• jakość usług dostarczanych przez partnera prywatnego jest wyższa, co wynika ze zwiększonego dostępu podmiotów prywatnych do innowacyjnej wiedzy, efektów skali i doświadczeń zdobytych we wcześniejszej działalności operacyjnej o podobnym profilu,

• możliwość podziału ryzyk między partnera publicznego i prywatnego – każdy z partnerów odpowiada za ryzyka, z którymi sobie lepiej (taniej, wydajniej, szybciej) radzi.

Projekty łączące model PPP z funduszami UE podlegają jednocześnie regułom PPP oraz wytycznym dotyczącym Funduszy Europejskich. Jest to wciąż formuła nowa, budząca wiele pytań i wątpliwości. Z projektami takimi łączą się jednakże specyficzne ryzyka (np. ryzyko konieczności zwrotu funduszy unijnych czy też ryzyko znaczących zmian w projekcie wymagających akceptacji Komisji Europejskiej ).

Jednocześnie ilość takich przygotowywanych projektów wciąż jest znikoma  Oprócz sektora spalarni trwają prace nad pierwszymi hybrydowymi projektami w sektorze szpitali (np. Podniesienie jakości opieki medycznej w regionie poprzez rozbudowę Szpitala Powiatowego we Wrześni Sp. z o.o.), w infrastrukturze miejskiej (Projekt zagospodarowania Centrum Sopotu, Międzynarodowe Centrum Kongresowe w Katowicach) oraz obiektach sportowo-rekreacyjnych (Budowa wielofunkcyjnej hali widowiskowo–sportowej wraz z zapleczem - Hala TS Wisła Kraków).

Obecnie trwa dyskusja z Komisją Europejską dotycząca procedur związanych z uzyskaniem dofinansowania dla projektów PPP.


Do głównych problemów należą:
brak uzgodnionych z KE procedur uzyskiwania dofinansowania UE, niedyskryminujących projektów PPP, brak jasnych reguł odnośnie trwałości projektu (np. sprzedaż udziałów w spółce), brak wytycznych dotyczących rozliczania dotacji UE i włączania funduszy UE w przepływy finansowe w projekcie PPP, także w kontekście rozliczeń podatkowych.

Niezbędnik Elektronicznej Administracji – platforma współpracy profesjonalistów wdrażania projektów ma stać się, narzędziem wsparcia informacyjno-doradczego codziennych działań pracowników administracji lokalnej, akceptowanym przez środowisko informatyczne, narzędziem dobrze dopasowanym do na bieżąco pojawiających się potrzeb.

Niezbędnik Elektronicznej Administracji będzie pełnił kilka funkcji:

• serwis społecznościowy informatyków samorządowych, integrującego ich wokół najważniejszych tematów zawodowych, związanych z realizacją projektów teleinformatycznych w latach 2010-2013 (w tym projektów regionalnych), stanowiącego zamknięte forum dyskusji i wymiany poglądów,

• baza wiedzy online, uporządkowanej wokół aktualnych, kluczowych problemów poznawczych, zawierającej publikacje, prezentacje, materiały informacyjne, dokumentacje projektowe, interesujące dla realizatorów wdrożeń teleinformatycznych w środowiskach lokalnych; dotyczącej  m.in. regulacji prawnych z obszaru e-administracji, dobrych praktyk projektowych, zagadnień związanych z zamówieniami publicznymi, itd.

• wybrane funkcjonalności wzorowane na brytyjskim ESD Toolkit – narzędzia wdrożonego w Wielkiej Brytanii, wspomagającego działania profesjonalistów brytyjskiej administracji lokalnej, związane z wdrażaniem systemów e-usług publicznych. Funkcjonalności te ułatwić mają proces zapewnienia interoperacyjnej komunikacji lokalnych systemów informatycznych administracji publicznej z systemami regionalnymi i rządowymi (np. ePUAP).

„Niezbędnik” adresowany jest do profesjonalnego środowiska informatyków samorządowych województwa mazowieckiego oraz urzędników realizujących usługi publiczne z wykorzystaniem rozwiązań teleinformatycznych. „Niezbędnik” będzie systemem dostępnym po zalogowaniu się, w założeniu dostęp osób trzecich ma być ograniczony. Firmy komercyjne nie będą mogły korzystać z modułów dostępnych wyłącznie dla uprawnionych użytkowników z administracji.

Tak. Od 1 lipca 2011 roku ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej daje osobom fizycznym chcącym założyć działalność gospodarczą możliwość zarejestrowania jej przez Internet. Osoba fizyczna składa wniosek o wpis do CEIDG(Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej) za pośrednictwem formularza elektronicznego dostępnego na stronie internetowej CEIDG (firma.gov.pl, ceidg.gov.pl), w Biuletynie Informacji Publicznej Ministra Gospodarki oraz za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej. System teleinformatyczny CEIDG przesyła wnioskodawcy na wskazany adres poczty elektronicznej potwierdzenie złożenia wniosku lub informuje o błędach, które należy poprawić. Wniosek o wpis do CEIDG jest jednocześnie wnioskiem do rejestrów GUS, ZUS (płatnik składek) i Urzędu Skarbowego.

CEIDG została utworzona na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2002 r. o swobodzie działalności gospodarczej i rozpocznie swoje funkcjonowanie 1 lipca 2011 r. CEIDG ma znacznie ograniczyć czas potrzebny do zarejestrowania działalności gospodarczej poprzez umożliwienie założenia firmy przez Internet, a także zmniejszyć formalności związane z rozpoczęciem działalności gospodarczej. W CEIDG znajdą się informacje o wszystkich przedsiębiorcach prowadzących działalność na terenie całego kraju, w tym o posiadanych przez nich koncesjach, licencjach i zezwoleniach. Podstawowe dane o przedsiębiorcach będą opublikowane na stronie internetowej CEIDG. Informacje udostępniane przez CEIDG będą jawne. Każdy bezpłatnie będzie mógł poprzez wyszukiwarkę znaleźć wybranego przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą. Takie rozwiązanie ułatwi dostęp do niezbędnych informacji o przedsiębiorcach. Aktualnie bowiem, aby je uzyskać, należało zwrócić się do odpowiedniego urzędu miasta lub gminy, w którym przedsiębiorca został zarejestrowany.

Zadaniem CEIDG jest:
1)    prowadzenie ewidencji przedsiębiorców – osób fizycznych w systemie teleinformatycznym;
2)    udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie;
3)    umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego;
4)    umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu.

Wnioski o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej są całkowicie wolne od opłat.

Istnieje kilka możliwości, między innymi są to:

• Zalogowanie się do CEIDG, wypełnienie wniosku on-line i złożenie go elektronicznie.

• Zalogowanie się do CEIDG, wypełnienie wniosku on-line, wydrukowanie i zaniesienie go do gminy.

• Bez logowania się do CEIDG, wypełnienie wniosku on-line, wydrukowanie i zaniesienie go do gminy.

• Pobranie i złożenie wniosku papierowego w gminie. Gmina przekształca go na wniosek elektroniczny.

• Przesłanie wniosku listem poleconym do wybranej gminy. Podpis musi byd notarialnie potwierdzony.

Zwrot ten ma korzenie w łacińskim "De minimis non curat lex", co oznacza, iż prawo nie troszczy się o drobiazgi. Jest to pomoc publiczna, która nie podlega notyfikacji. W przypadku wsparcia projektowego jest to taka pomoc państwa przedsiębiorcom, która nie musi być zgłaszana Komisji Europejskiej. Jest uważana za nikłą przez co nie zakłóca procesu konkurencyjności na rynku. Według zapisu ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de mini mis: „w świetle doświadczeń Komisji można uznać, że pomoc  nieprzekraczająca pułapu 200 000 EUR w okresie trzech kolejnych lat nie wpływa na handel między państwami członkowskimi i/lub nie zakłóca bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji, a zatem nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu. Dla podmiotów gospodarczych działających w sektorze transportu drogowego pułap należy ustalić na poziomie 100 000 EUR.”

Elektroniczna administracja zwana też e-administracją jest nowoczesnym i specyficznym środowiskiem działalności dotychczasowej „tradycyjnej” administracji skupiającej się na papierze. Wymagało to unormowania prawnego uwzględniającego nową naturę publicznej administracji. Ustawą, która reguluje sprawy związane z budową środowiska e-administracji jest ustawa z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm.). Ponadto sferę tę normują także:

Ustawa z dnia 18 września 2001 o podpisie elektronicznym (Dz.U. Nr 130, poz. 1450 z późn. zm.),
Ustawa z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t.j. Dz.U. 2011 r., Nr123, poz. 698)
Ustawa z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.)

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 20), 20a), 20b) i 27) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę:

• przyłączy telekomunikacyjnych;
• telekomunikacyjnych linii kablowych;
• kanalizacji kablowej;
• instalacji telekomunikacyjnych w obrębie budynków będących w użytkowaniu.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11),15) i 17) Prawa budowlanego pozwolenie na budowę nie jest wymagane także przy wykonywaniu następujących robót budowlanych:

• przebudowa sieci telekomunikacyjnych;
• instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych;
• instalowanie kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej.

Pojęcie to wraz z innymi terminami pojawiającymi się w przepisach Prawa budowlanego dot. sieci szerokopasmowych zostały zdefiniowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r.  w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Zatem pod pojęciem przyłącza telekomunikacyjnego należy rozumieć odcinek linii kablowej podziemnej, linii kablowej nadziemnej lub kanalizacji kablowej, zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w budynku.

W przypadku konieczności prowadzenia robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, inwestor jest również zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

Infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu zgodnie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nazywa się analizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ustawą  z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) zmieniono m.in. ustawę Prawo budowlane, zgodnie z tą zmianą kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Zatem ustawa literalnie wyłączyła z definicji obiektu budowlanego kable telekomunikacyjne.
Wartość przewodów nie powinna podlegać zatem uwzględnieniu w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Dokument taki został opracowany na zlecenie Urzędu Komunika Elektronicznej, i zawiera opis uwarunkowań prawnych oraz elementów, które powinny  zostać, co do zasady, uwzględnione przy przygotowywaniu projektu umowy o  świadczenie usług publicznych w zakresie sieci szerokopasmowych. Jest on dostępny na stronie Krajowego Forum Szerokopasmowego - http://www.forumszerokopasmowe.pl.

W dniu 17 listopada 2003 r. przyjęta została dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego („dyrektywa ISP”), w której jest ono określone, jako wykorzystywanie przez osoby fizyczne lub prawne dokumentów będących w posiadaniu organów sektora publicznego, do celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż ich pierwotne przeznaczenie w ramach zadań publicznych, dla których te dokumenty zostały przygotowane. Ponownym wykorzystywaniem nie jest wymiana dokumentów między organami sektora publicznego wyłącznie w wykonaniu ich zadań publicznych (art. 2 ust. 4 dyrektywy). Warto zwrócić uwagę, że jako dokument, w myśl dyrektywy, rozumiana jest jakakolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika oraz każda jej część.

Zgodnie z interpretacją prawników Komisji Europejskiej, umowy na wyłączność powinny być rozumiane znacznie szerzej niż tylko kontrakty zawarte między jednostkami publicznymi a stronami trzecimi bezpośrednio związane z ponownym wykorzystaniem informacji publicznej i jawnie wykluczające dostęp do niej innych podmiotów na rynku. Specyficzną umowę na wyłączność może oznaczać sytuacja, w której jedna strona (podmiot sektora prywatnego) uzyskuje prawo do ponownego wykorzystania informacji publicznej, co ogranicza dostęp innych podmiotów do tej informacji, bądź dyskryminuje porównywalne kategorie jej ponownego wykorzystania. Każda sytuacja uprzywilejowania jednego podmiotu w stosunku do pozostałych podmiotów na rynku w kontekście ponownego wykorzystania informacji publicznej powinna być rozumiana jako stojąca w sprzeczności z dyrektywą (dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego). Wyłączne prawo podmiotu sektora prywatnego do ponownego wykorzystania informacji publicznej nie może być usprawiedliwione faktem zawarcia umowy w wyniku przeprowadzonej zgodnie z prawem procedury, na przykład umowa jest umową na wyłączność (sprzeczną z dyrektywą) nawet gdy przyznanie wyłącznych praw jednemu lub grupie podmiotów jest wynikiem postępowania zgodnego z prawem zamówień publicznych.

Zgodnie z interpretacją prawników Komisji Europejskiej, umowy na wyłączność powinny być rozumiane znacznie szerzej niż tylko kontrakty zawarte między jednostkami publicznymi a stronami trzecimi bezpośrednio związane z ponownym wykorzystaniem informacji publicznej i jawnie wykluczające dostęp do niej innych podmiotów na rynku. Specyficzną umowę na wyłączność może oznaczać sytuacja, w której jedna strona (podmiot sektora prywatnego) uzyskuje prawo do ponownego wykorzystania informacji publicznej, co ogranicza dostęp innych podmiotów do tej informacji, bądź dyskryminuje porównywalne kategorie jej ponownego wykorzystania. Każda sytuacja uprzywilejowania jednego podmiotu w stosunku do pozostałych podmiotów na rynku w kontekście ponownego wykorzystania informacji publicznej powinna być rozumiana jako stojąca w sprzeczności z dyrektywą (dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego). Wyłączne prawo podmiotu sektora prywatnego do ponownego wykorzystania informacji publicznej nie może być usprawiedliwione faktem zawarcia umowy w wyniku przeprowadzonej zgodnie z prawem procedury, na przykład umowa jest umową na wyłączność (sprzeczną z dyrektywą) nawet gdy przyznanie wyłącznych praw jednemu lub grupie poŻeby ponownie wykorzystać informację publiczną, trzeba spełnić kilka prostych warunków: podać źródło informacji i informować o tym, że się ją ponownie wykorzystuje (pozyskane informacje podlegają oczywiście dalszemu udostępnianiu);
Przed zastosowaniem tego zabiegu polecamy zagłębienie się w treść przyjętej w 2003 r. przez Unię Europejską dyrektywy PSI (ang. Public Sector Information). Dyrektywa reguluje sposoby, w jakich organy sektora publicznego powinny udostępniać informacje do ponownego wykorzystywania oraz zajmuje się kwestiami zasadniczymi, takimi jak przejrzystość w odniesieniu do rodzaju udostępnianych informacji i warunków ich udostępniania, uczciwa konkurencja i niedyskryminowanie któregokolwiek z potencjalnych użytkowników.
miotów jest wynikiem postępowania zgodnego z prawem zamówień publicznych.

Kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych rozumie się jako formy uzyskiwania i uzupełniania wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz ośrodkach dokształcania i doskonalenia zawodowego.

Kompetencje zdefiniowane w zaleceniu Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (2006/962/WE) jako połączenie wiedzy, umiejętności i postaw odpowiednich do sytuacji. Kompetencje kluczowe to te, których wszystkie osoby potrzebują do samorealizacji i rozwoju osobistego, bycia aktywnym obywatelem, integracji społecznej i zatrudnienia. W ramach zalecenia ustanowiono osiem kompetencji kluczowych:

• porozumiewanie się w języku ojczystym,
• porozumiewanie się w językach obcych,
• kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo- techniczne,
• kompetencje informatyczne,
• umiejętność uczenia się,
• kompetencje społeczne i obywatelskie,
• inicjatywność i przedsiębiorczość oraz
• świadomość i ekspresja kulturalna.

Hotspot (ang. hot spot – "gorący punkt") – otwarty i dostępny publicznie punkt dostępu umożliwiający dostęp do Internetu najczęściej za pomocą sieci bezprzewodowej opartej na standardzie WiFi. Hotspoty są instalowane najczęściej w hotelach, restauracjach, lotniskach, dworcach, uczelniach, centrach handlowych, centrach miast i innych miejscach publicznych (np. parkach). Umożliwiają one posiadaczom komputerów przenośnych (laptopów), a także palmtopów, telefonów komórkowych i innych urządzeń (np. odbiorników GPS) wyposażonych w bezprzewodową kartę sieciową standardu 802.11 podłączenie się i dostęp do Internetu.

Realizacja Projektu przy udziale środków publicznych wiąże się z pewnym ryzykiem zakłócenia konkurencji na określonym rynku. Stąd też interwencja z udziałem środków publicznych jest dopuszczalna, przy zachowaniu określonych warunków. Ma to miejsce w przypadku, gdy dotyczy obszarów, na których mechanizmy rynkowe nie są wystarczające do zaspokojenia określonych potrzeb społecznych, a jednocześnie sposób tej interwencji (np. sfinansowanie/dofinansowanie kosztów budowy infrastruktury bądź dopłata do świadczenia określonych usług dla pewnej grupy użytkowników) musi być adekwatny do sytuacji na danym obszarze.

Jest to mechanizm wycofania gwarantujący, iż operator realizujący Projekt nie otrzyma nadmiernego wynagrodzenia/rekompensaty/korzyści pochodzącej ze środków publicznych z tytułu jego realizacji. Podejmując decyzję o realizacji określonego Projektu konieczne jest zapewnienie, iż interwencja publiczna jest proporcjonalna do sytuacji na danym obszarze i ewentualne zakłócenie konkurencji jest ograniczone do minimum, a sam operator nie uzyska nadmiernej korzyści pochodzącej ze środków publicznych w ramach realizacji Projektu.

Realizacja projektu, która obejmie corocznie trzy grupy uczniów, w każdej ze szkół uczestniczących w projekcie, spowoduje upowszechnienie kształcenia przez rozwiązywanie problemów oraz metodę projektów jako sposób realizacji zajęć pozalekcyjnych.
Uczniowie zwiększą swoje zainteresowanie przedmiotami przyrodniczymi i matematyką, a poprzez zaangażowanie w zajęcia ponadprogramowe, wzmocnią swoją aktywność na planowych zajęciach, zwłaszcza z dziedziny przedmiotów przyrodniczych ale również nauki języków obcych, języka polskiego oraz sztuki.

Więcej informacji można znaleźć pod adresem: http://www.eszkola-wielkopolska.pl,

System vEdukacja, zaprezentowany na szkoleniu XIII szkoleniu projektowym Nowoczesna Nauka w Cyfrowej Szkole przez pana Henryka Michałowskiego, reprezentującego firmę VULCAN, jest nowym systemem optymalnego zarządzania oświatą  w społeczeństwie informacyjnym. vEdukacja w odpowiedzi na potrzeby JST – dostarcza zarządzającym różnorodne funkcje ułatwiające gromadzenie, przechowywanie i przetwarzanie danych celem usprawnienia i przyspieszenia wykonywania codziennych obowiązków i uzyskania wysokiej jakości informacji umożliwiających podejmowanie optymalnych decyzji – zarówno w jednostkach oświatowych, jak i w organach prowadzących.

Więcej informacji jest dostępnych na stronie: http://www.vulcan.edu.pl

Do udziału w Partnerstwie zapraszamy jednostki samorządu terytorialnego, organizacje pozarządowe i lokalne, instytucje i organizacje sektora naukowo-badawczego, samorządy pracodawców, gospodarcze i zawodowe, instytucje kulturalne, instytucje wsparcia rolnictwa oraz inne podmioty działające nie dla zysku podzielające cele Partnerstwa.

We wszelkich sprawach związanych z udziałem w Partnerstwie oraz przyszłymi pracami Partnerstwa prosimy o kontakt mailowy na adres biuro@mwi.pl

Celami partnerstwa są:

• zwiększenie zaangażowania samorządów lokalnych, organizacji pozarządowych oraz partnerów społecznych w rozwiązywanie praktycznych problemów rozwoju społeczeństwa informacyjnego występujących w województwie mazowieckim

• wspieranie inicjatyw na rzecz przeciwdziałania wykluczeniu cyfrowemu oraz edukacji cyfrowej mieszkańców regionu, szczególnie mieszkańców wsi - rozumianych jako procesy stymulujące rozwój społeczny i wzrost gospodarczy województwa mazowieckiego

• skuteczne prezentowanie wspólnych, merytorycznie wypracowanych stanowisk wobec władz województwa mazowieckiego, opinii publicznej i mediów.

We wszelkich sprawach związanych z udziałem w Partnerstwie oraz przyszłymi pracami Partnerstwa prosimy o kontakt mailowy na adres biuro@mwi.pl

Stawiamy sobie za cel, by tworzone Partnerstwo pobudzało skuteczne współdziałanie instytucji i organizacji różnych sektorów poprzez realizację inicjatyw o charakterze sieciowym, wymianę wiedzy, komunikację między partnerami oraz realizację konkretnych projektów wykorzystujących rozwiązania teleinformatyczne w różnych dziedzinach życia gospodarczego, kulturalnego i społecznego regionu. Mamy nadzieję, że pomoże ono w przełamywaniu - przez podmioty z różnych środowisk i sektorów - barier, które w regionie mazowieckim stoją na przeszkodzie skutecznego wdrażania nowoczesnych technologii.

Pola działalności PARTNERSTWA obejmują:

• wspólne przygotowanie i realizację przez członków PARTNERSTWA projektów, wykorzystujących rozwiązania teleinformatyczne dla podnoszenia jakości życia i pracy mieszkańców regionu
• zapewnienie warunków organizacyjnych i wsparcia eksperckiego dla powstania środowiska partnerskiej współpracy, które podejmie wspólne inicjatywy na rzecz pozyskania finansowania dla projektów teleinformatycznych o szczególnym znaczeniu dla środowisk i samorządów lokalnych
• inicjowanie przedsięwzięć stymulujących cywilizacyjny rozwój obszarów wiejskich województwa mazowieckiego dzięki programom edukacji cyfrowej, przeciwdziałaniu wykluczeniu informacyjnemu oraz ograniczeniu jego negatywnego wpływu na szanse życiowe mieszkańców wsi.
• kreowanie projektów na rzecz zapewnienia powszechnego dostępu młodzieży i dorosłych w regionie do edukacji cyfrowej.

W tym celu organizowany będzie cykl spotkań Rady Partnerstwa projektu, które będą okazją do analiz, dyskusji oraz tworzenia nowych kierunków inicjatyw na rzecz przeciwdziałania kryzysowi gospodarczemu dzięki inwestycjom w nowoczesne rozwiązania teleinformatyczne w województwie mazowieckim.  

We wszelkich sprawach związanych z udziałem w Partnerstwie oraz przyszłymi pracami Partnerstwa prosimy o kontakt mailowy na adres biuro@mwi.pl

Podpis cyfrowy inaczej zwany podpisem elektronicznym to dane w postaci elektronicznej służące (przy wymianie informacji drogą elektroniczną) do identyfikacji osoby składającej podpis elektroniczny i do potwierdzania autentyczności dokumentu. Stosowanie podpisu cyfrowego gwarantuje, że przesyłka pochodzi od deklarowanego nadawcy oraz, że jej zawartość nie została zmieniona. W przypadku korespondencji papierowej, charakter pisma i podpis identyfikują autora i dają pewność, że jest nadawcą wiadomości, taką samą funkcję pełni podpis cyfrowy dla korespondencji wysyłanej drogą elektroniczną.

Podpis cyfrowy jest matematycznym algorytmem w wyniku działania którego otrzymywana jest zaszyfrowana informacja doklejana do przesyłanej wiadomości - podpis. Dzięki posługiwaniu się podpisem elektronicznym przesyłane dokumenty elektroniczne są zabezpieczone przed modyfikacją przez osoby nieupoważnione. Każda, nawet przypadkowa, zmiana w treści przesyłki jest sygnalizowana przez komputer odbiorcy.

Bezpieczny podpis elektroniczny, który jest weryfikowany za pomocą certyfikatu kwalifikowanego, jest równoważny podpisowi własnoręcznemu, dzięki czemu może być wykorzystywany do nadawania mocy prawnej dokumentom i danym w formie elektronicznej. Wszystkie bezpieczne podpisy elektroniczne weryfikowane przedmiotowym certyfikatem złożone w okresie jego ważności, wywołują skutek prawny zgodnie z ustawą o podpisie elektronicznym z dnia 18 września 2001 r. (art. 5. ust. 1.). Ustawa ta określa warunki stosowania podpisu elektronicznego, skutki prawne jego stosowania, zasady świadczenia usług certyfikacyjnych oraz zasady nadzoru nad podmiotami świadczącymi te usługi.

Podpis elektroniczny określają również:
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2002r. w sprawie określenia warunków technicznych i organizacyjnych dla kwalifikowanych podmiotów,
- Ustawa o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne
z dnia 17 lutego 2005 roku.

Certyfikat kwalifikowany, spełniając wymogi Ustawy o podpisie elektronicznym oraz posiadając status zaufanego w skali globalnej (standardy WebTrustSM/TM), daje możliwość składania podpisu elektronicznego. Dzięki bezpieczeństwu, jakie gwarantuje, podpis elektroniczny ma takie samo znaczenie prawne jak podpis własnoręczny
i może być wydawany jedynie osobie fizycznej. Certyfikat jest wydawany przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne.

Przykładów zastosowań podpisu elektronicznego w publicznej administracji jest wiele, mogą to być m. in.:

- usługa Elektronicznego Urzędu Podawczego (EUP),
- elektroniczne podpisywanie dokumentów,
- podpisywanie wielu dokumentów elektronicznych jednocześnie,
- znakowanie czasem dokumentów elektronicznych,
- wymiana dokumentów elektronicznych z klientami i podległymi jednostkami w oparciu o usługę kuriera elektronicznego (odpowiednik poczty poleconej ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru),
- kontrola dostępu do pomieszczeń oraz rejestracja czasu pracy za pomocą kart procesorowych.

Do wydania certyfikatu kwalifikowanego niezbędne jest potwierdzenie tożsamości osoby ubiegającej się o bezpieczny podpis elektroniczny i wymaga to osobistego stawienia się w punkcie rejestracji lub notarialnego potwierdzenia tożsamości. W przypadku gdy osoba ubiegająca się o wydanie lub przedłużenie czasu ważności certyfikatu kwalifikowanego posiada już ważny podpis kwalifikowany to może się nim posłużyć w zgłoszeniu certyfikacyjnym. Certyfikaty kwalifikowane wydawane są wyłącznie przez podmioty świadczące usługi certyfikacyjne (tzw. Centra Certyfikacji - na chwilę obecną trzy w Polsce), wpisane na mocy decyzji ministra gospodarki.

Do złożenia bezpiecznego podpisu elektronicznego niezbędne są następujące elementy:

• certyfikat kwalifikowany (zapisany wraz z odpowiednimi kluczami kodującymi na karcie kryptograficznej)
• czytnik kart kryptograficznych
• oprogramowanie podpisujące

Warto tutaj przypomnieć, że podpis elektroniczny to wyłącznie sposób kodowania danych, umożliwiający identyfikację osoby, która go złożyła oraz gwarantujący integralność dokumentu. Sam podpis elektroniczny nie służy do szyfrowania danych.